Emerald Fennell’in Emily Brontë’nin klasik romanı Uğultulu Tepeler‘in yeni uyarlaması, büyük bütçeli bir aşk filmi olarak karşımıza çıkıyor. Jacob Elordi’nin şehvetli, kaba Heathcliff’i ve Margot Robbie’nin beklenmedik derecede sarışın, bariz bir şekilde çok yaşlı Cathy Earnshaw’ı canlandırdığı bu film, halka açık idamlar, oyuncak ev cinayetleri, köpek oyunları ve anlatılamaz olanın yerine geçen bol miktarda dokunsal yapışkanlık gibi pek çok cazibeyi barındırıyor. Film, eleştirmenlerin ve Letterboxd yorumcularının iddia ettiği kadar ne parlak ne de korkunç; daha çok bir medya süper döngüsünü körükleyen en vasat filmlerden biri olarak öne çıkıyor.
💫Ancak tüm bu karmaşanın ortasında, filmin en iyi yanı gözden kaçırılıyor: Charli XCX‘in yeni eşlik eden albümü.
BRAT albümüyle hem renk teorisi hem de Amerikan başkanlık siyaseti üzerinde kalıcı izler bırakarak kültürü derinden etkileyen Charli XCX için Wuthering Heights, bir nevi sıfırlama ve akıllıca bir yan adım niteliğinde. Ya iyi zamanlamanın bir tesadüfü ya da anlatının 5 boyutlu bir komutu olarak, artık yerel sinema salonunuza gidip Charli’nin son kariyerinin bir çift özelliğini izlemek mümkün. The Moment adlı yarı belgeseldeki metafiziksel dönüşünün altında yatan endişeler – ticaret çarklarının onu bir sanatçı olarak ezeceği ya da toz içinde bırakacağı – yersiz olduğu kanıtlandı. İşte yine pop kültürünün merkezinde, müziğini mümkün olan en geniş kitleye ulaştırmak için yeteneklerinin zirvesinde çalışıyor. Şarkıcı, parıldayan arenaları vahşi, rüzgarlı bozkırlarla değiştirerek müziğini yeni bir manzaraya taşıma zorluğunu başarıyla karşılıyor. Wuthering Heights, şarkıcının hem yeniden icadı hem de tanıdık bir sunumu: bir müzisyen olarak maceraperestliğini ve şarkı yazarlığının güçlü ve sınırlı yönlerini vurguluyor.
Fennell’in film için bir şarkı yazması teklifiyle Charli ve yapımcı Finn Keane, bu görevi tam bir film müziğine dönüştürerek kendilerini projeye adadılar. Fennell’in filmi gibi, Wuthering Heights da Brontë’nin kitabını konusu için değil, atmosferi için uyarlıyor. Kayıt canlı ve parçalı; lanet gibi hissettiren güçlü çekim, diz çöktüren tam bir bağlılık, kemiğe kadar kesen acı verici bir yokluk gibi yüklü, genel hatlarıyla çizilmiş temalar etrafında dönüyor. John Cale‘in yer aldığı “House” şarkısı, uygun derecede belirsiz ve uğursuz bir ton belirliyor. Tepeler kadar eski ve çatlak bir sesle, Cale’in konuşma tarzı anlatımı, ölüm resme sızmadan önce güzellik ve sonsuzluk hakkında cevapsız sorular soruyor ve Charli, “Bu evde öleceğim sanırım” dizesini çığlık atarak ona katılıyor.
En dikenli kulüp ritimlerinin üzerinde kendine bir yuva kurmuş bir şarkıcı için bile, “House”daki tam gövdeli çello patlamaları başka bir kaos büyüklüğünü temsil ediyor. Cale’in Todd Haynes’in Velvet Underground belgeselinde “zarif ve acımasız” ses çıkarma arzusundan ilham alan Charli ve Keane, bu sloganı albümün yol gösterici misyonu olarak benimsedi. Yaylı düzenlemeler çok güzel, her şarkıya bir miktar yükseliş ve kıvranan bir doku katıyor. Ancak albümün en iyi parçaları, müziğin fiziksel gücünün en sert şekilde çarptığı zamanlarda acımasızlaşıyor. Hüzünlü yükselişi ve endüstriyel çalkantısıyla “Funny Mouth”, BRAT albümündeki herhangi bir şeyden çok, kayıp bir Vulnicura parçasına benziyor. Burada yaylılar, şarkı sözlerinin dile getirilmemiş tehdidini vurguluyor ve ipeksi vokallere sivri bir alt metin katıyor. Ritimsiz “Wall of Sound”, Charli’nin takla atan melodisi ile inleyen bir yaylı genişliği arasında bir aşk hikayesi: Düzenlemenin çekimine karşı mücadele ederken, sonunda arzusuna teslim oluyor ve sesinin sesle birlikte yükselip gitmesine izin veriyor.
