Sanatçı kimliği ne zaman bir esin kaynağı olmaktan çıkıp tehlikeli bir sanrıya dönüşür? José Celestino Campusano’nun yönettiği Van Gogh’s Eyes (2025), bu soruyu sormakla kalmıyor; izleyiciyi gerçeklik ile deha arasındaki o uçurumun kenarına bırakıyor. Bağımsız sinemanın bu ham ve huzursuz edici yapımı, sanatın bir kurtuluş değil, bir tüketim aracı olabileceğini cesurca işliyor.
İşte sanatsal saplantının, bireyin kendi özünü nasıl yok edebileceğine dair derinlemesine bir inceleme:
Hikâye: Miras Alınan Bir Mitin Altında Ezilmek
Filmin merkezinde, kendisinin ünlü ressam Vincent van Gogh’un reenkarnasyonu olduğuna sarsılmaz bir şekilde inanan Amos Cutter (Donald Mann) yer alıyor. Çevresindeki herkes bu inancı bir “delilik” olarak görüp reddederken, Amos’un kesinliği gün geçtikçe keskinleşiyor.
Hayatına Eva (Sol Airaldi) girdiğinde ise işler daha karmaşık bir hal alıyor. Amos, Eva’yı geçmiş bir yaşamdan tanıdığını iddia ediyor. Bu noktada film şu can alıcı soruyu soruyor:
“Aşk, sanat ve hafıza zamanı aşabilir mi, yoksa sadece şimdiki zamanı parçalamaya mı yarar?”
Karakterler ve Performanslar
Film, başarısını büyük ölçüde oyuncu kadrosunun bu “rahatsız edici” atmosfere tam bağlılığına borçlu:
-
Donald Mann (Amos Cutter): İnanç ile dengesizlik arasında gidip gelen performansı filmin asıl motoru. İzleyiciyi Amos’un haklı olup olmadığına değil, inancının mutlaklığına ikna ediyor.
-
Sol Airaldi (Eva): Amos’un dünyasında hem bir ilham perisi hem de trajik bir yansıma olarak konumlanıyor.
-
Marcelo Abal: İlişkisel gerilimi dengeleyen yan rolüyle hikayeyi yere sabitliyor.
🎥Yönetmen Vizyonu: Belirsizliğin Etik Duruşu
Yönetmen José Celestino Campusano, izleyiciye tanısal bir açıklama sunmayı reddediyor. Amos’un durumunu “şizofreni” veya başka bir tıbbi terimle etiketlemiyor. Bu kasıtlı belirsizlik, izleyiciyi karakterle empati kurmak ile onu sorumlu tutmak arasındaki o dar alana hapsediyor.
Campusano’nun tarzı, ana akım sinemanın aksine, netlikten ziyade yoğunluğu önceliyor. Görsel dil, Amos’un iç dünyası kadar kaotik ve ham.
2026 Sosyal Trendleri: “Ödünç Alınmış Kimlikler”
2026 yılına geldiğimizde, filmin işlediği “kendi mitini yaratma” teması kültürel bir karşılık buluyor. Günümüzde kimlikler artık yaşanan hayattan ziyade; sembolik bağlar, miras alınan anlatılar veya tarihsel figürler üzerinden inşa ediliyor.
-
Bireyin Kendi Hikayesinden Kaçışı: İnsanlar, kendi sıradanlıklarından kaçmak için tarihsel veya mitolojik figürlere sığınıyor.
-
Sanatın Ahlaki Dokunulmazlığı: “Deha” kavramının, yıkıcı davranışları örtbas etmek için bir kalkan olarak kullanılmasına karşı artan bir toplumsal şüphe var.
Son Karar: Neden İzlemeli?
Van Gogh’s Eyes, sizi rahatlatacak bir film değil. Aksine, ilham ile kimlik kaybı arasındaki o tehlikeli sınırı sorgulamanızı sağlayacak bir deneyim. Eğer;
-
Sanatsal dehanın karanlık yüzünü merak ediyorsanız,
-
Açık uçlu, izleyiciyi ahlaki ve psikolojik bir teste tabi tutan yapımları seviyorsanız,
-
Bağımsız sinemanın sunduğu o ham ve filtresiz anlatıma açıksanız, bu film kesinlikle listenizde olmalı. Amos’un Van Gogh olup olmadığına film bittiğinde siz karar vereceksiniz—ya da belki de asıl mesele bu değildir.
