Uzaklığın Mavisi: Huxley-Parlour’dan Duygusal Bir Sezgi Haritası “The Blue of Distance”

Huxley-Parlour Gallery, 2025 yazında ziyaretçilerini derinlemesine bir duygu atlasında yolculuğa çıkaran dikkat çekici bir sergiye ev sahipliği yapıyor: The Blue of Distance. İsmini Rebecca Solnit’in aynı adlı metinsel göndermesinden alan sergi, hafıza, mesafe ve özlem temalarına çağdaş sanatın çeşitli medyumları üzerinden yaklaşan işler içeriyor.

Sergi, mavi rengin sadece görsel bir ton değil, aynı zamanda uzaklığa, ulaşılmazlığa ve hatırlamanın kırılgan doğasına işaret eden bir kavram olarak ele alınmasından ilham alıyor. Solnit’in ifadesiyle “uzaklık”, maviyle temsil edilir çünkü ışık mesafede dağılırken geride kalan son renk mavidir. Bu sergide de sanatçılar, bu uzaklık hissini farklı görsel yaklaşımlarla yeniden yorumluyor.

Katılımcı Sanatçılar ve Temalar

Sergide yer alan sanatçılar arasında Vanessa Garwood, Yulia Iosilzon, Benjamin Spiers, Tom Worsfold gibi güçlü figüratif anlatımlarıyla öne çıkan isimler bulunuyor. Her biri, kendi pratiğinde bireysel hafıza, nostalji ya da duygusal uzaklık kavramlarını işlerken, “mavi”nin mecaz anlamlarını farklı tekniklerle ifade ediyor.

Örneğin Yulia Iosilzon’un akışkan, rüya benzeri figürleri; belirsizlik ile berraklık arasındaki ince çizgide yürürken, Vanessa Garwood’un portreleri ise daha içe dönük ve yoğun bir duygusal katman sunuyor. Tom Worsfold’un resimlerinde ise pop kültürüne göndermeler içeren parlak ama boş gözler, yalnızlığı ve bireysel kopukluğu anımsatıyor.

Bireysel Hafızanın Renk Haritası

The Blue of Distance, aynı zamanda “kişisel tarih” ile “kolektif hafıza” arasındaki çizgiyi de sorguluyor. Bazen bir deniz manzarasında, bazen bir çocukluk anısında, bazen de kayıp bir mekânın hayalinde karşılık bulan uzaklık fikri; izleyicinin kendi iç dünyasına temas etmesini amaçlıyor.

Sergi boyunca resim, heykel ve enstalasyon gibi farklı ifade biçimleriyle, bireyin geçmişle kurduğu karmaşık ilişki yavaşça görünür hale geliyor. Bu işler, izleyiciyi yalnızca bakmaya değil; özlemeye, hatırlamaya ve hayal kurmaya davet ediyor.

The Blue of Distance, modern insanın duygusal coğrafyasına dair görsel bir meditasyon sunuyor. Uzak olanı hatırlamak, kaybolanla yeniden bağ kurmak ve özlemin estetiğini yakalamak isteyen herkes için kaçırılmaması gereken bir sergi.