Suç dramalarının genellikle bol aksiyon ve patlamalarla şekillendiği bir sinema ikliminde, temposunu karakterlerin iç dünyasından alan yapımlar her zaman özel bir yere sahip olmuştur. Başrollerini son dönemin parlayan yıldızı Leo Woodall ve sinemanın yaşayan efsanesi Dustin Hoffman’ın paylaştığı Tuner, bu nadide kategoriye girmeyi başaran bir yapım. En İyi Belgesel dalında Oscar kazanan Navalny (2022) filminin yönetmeni Daniel Roher’ın kurmaca sinemaya attığı bu güçlü adım, 29 Mayıs 2026’da dünya çapında izleyiciyle buluşmaya hazırlanıyor. Film, kusursuz dinleme yeteneğini yasadışı bir ek iş için kullanan bir piyano akortçusunun ahlaki ikilemlerini zarif bir dille ekrana taşıyor.
Bir “Süper Güç” Olarak Hassas İşitme
Filmin merkezinde, işitme duyusu Marvel’ın ünlü kahramanı Daredevil’ı andıracak kadar hassas olan piyano akortçusu Nikki White (Leo Woodall) yer alıyor. Filmde bir sahnede, sahip olduğu bu olağanüstü ancak bir o kadar da zorlayıcı durum nedeniyle kendisine “Rain Man” benzetmesi yapılıyor. İlginçtir ki, orijinal Rain Man filminin yıldızı Dustin Hoffman da bu filmin kadrosunda yan rolde karşımıza çıkıyor. Nikki’nin bu olağanüstü işitme yeteneği, onun profesyonel bir müzisyen olma hayallerini suya düşürmüş olsa da, onu kayıt dışı kasa hırsızlığı işlerinde eşsiz bir yeteneğe dönüştürüyor. Hikâye boyunca Nikki’nin bu suç dolu yan gelir kapısını ne kadar sürdürebileceğini, vicdanının ya da şartların onu ne zaman köşeye sıkıştıracağını merakla izliyoruz.
Karakter Odaklı ve Sabırlı Bir Anlatım
Daniel Roher, bir belgeselci olmanın verdiği sabır ve gözlem yeteneğini Tuner’da ustalıkla kullanıyor. Filmi aksiyona boğmak yerine, karakterlerin o giderek riskli hale gelen seçimlerinin nasıl şekillendiğini izlemeyi tercih ediyor. Filmdeki yan karakterler de en az başrol kadar renkli ve derinlikli. Dustin Hoffman, müziğe ruhundan bağlı, eski toprak bir zanaatkâr olan Harry Horowitz karakteriyle karşımıza çıkarken; Tovah Feldshuh onun zeki ve vefakâr eşi Marla’yı canlandırıyor. Havana Rose Liu, kendi başyapıtı üzerinde çalışan ve (kendince) bir erkek arkadaşa ayıracak vakti olmayan yetenekli müzisyen Ruthie rolünde parlıyor. Nikki’yi yoldan çıkaran, karanlık ve acımasız güvenlik danışmanı Uri rolünde ise Lior Raz var. Roher, Uri’yi basit bir kötü adam karikatürü olmaktan çıkarıp, tıpkı avladığı insanlar gibi pragmatik bir iş adamı olarak sunarak hikâyenin gerçekçiliğini artırıyor. Kadroda usta oyuncu Jean Reno’nun da bulunduğunu unutmamak gerek.
New York Sokaklarında Görsel Bir Şölen ve Woodall’un Yıldız Işığı
Tuner, romantik bir New York portresi çizmeyi başarıyor. Harry ve Nikki’nin lüks evler ve konser salonları arasındaki yolculukları; sıcak renkler ve keskin kurgulu montajlarla adeta When Harry Met Sally döneminin o nostaljik sokak atmosferini anımsatıyor. Harry eski günleri yâd edip çırağıyla sohbet ederken, Nikki çoğu zaman kulaklıklarıyla devasa şehrin gürültüsünü bloke edip sessizliğe sığınıyor. Bu sessizlik, Leo Woodall’un kariyerindeki en iyi performanslarından birini sergilemesine olanak tanıyor. Uzun sahneler boyunca tek kelime etmeden sadece mimikleri ve duruşuyla ekranı dolduran Woodall, gerçek bir sinema yıldızı kumaşına sahip olduğunu kanıtlıyor.
Akort Edilmiş Bir Seyirlik
Filmin sonlarına doğru Daniel Roher, hikâyenin risklerini artırma ihtiyacı hissediyor ve bizi o nostaljik, romantik sokaklardan alıp şehrin daha kirli, daha karanlık arka mahallelerine götürüyor. Bu yaklaşan kıyamet hissi ve risklerin tavan yapması, senaryoda bazı tesadüflerin ve zorlama kurguların göze batmasına neden olsa da, Roher hiçbir zaman ipin ucunu tamamen kaçırmıyor.
Tuner, devasa bir senfonik başyapıt olma iddiası taşımıyor; ancak başından sonuna kadar sizi içine alan, oyuncu performanslarıyla göz dolduran, temposu ve tonu gayet iyi akort edilmiş, keyifli ve hafif bir suç-draması sunuyor. Zekice yazılmış karakterleri ve Leo Woodall’un sessiz ama güçlü oyunculuğunu görmek için, 29 Mayıs’ta sinema salonlarında yerinizi ayırtmaya değer.
