Sinema dünyasında bazı yönetmenler vardır; kamerayı bir kayıt cihazı değil, bir neşter gibi kullanırlar. Nicolas Steiner, 2025 yapımı “You Believe in Angels, Mr. Drowak?” (Sie glauben an Engel, Herr Drowak?) ile tam olarak bunu yapıyor. Belgesel kökenli Steiner, kamerasını bu kez kurgusal bir trajediye çeviriyor ve ortaya brütalist mimarinin, alkolizmin ve bürokratik saçmalığın siyah-beyaz bir senfonisini çıkarıyor.
Görsel Bir Mimari Olarak Yalnızlık
Film, bizi Karl Markovics tarafından canlandırılan, boş şişelerle dolu köhne dairesinde dünyanın sonunu bekleyen yaşlı alkolik Hugo Drowak ile tanıştırıyor. Ancak bu sıradan bir dram değil. Steiner’ın ultra-geniş açılı lensleri ve yüksek kontrastlı siyah-beyaz paleti, Drowak’ın dairesini ve çevresindeki beton yığını binaları birer mekana değil, yaşayan birer karaktere dönüştürüyor.
Sinematografik Dil: Steiner, 12mm-16mm odak uzunluklarını kullanarak izleyiciyi bir tür mimari yabancılaşmaya hapsediyor. Karakterler beton kütlelerin altında ezilirken, her kare bir sanat galerisindeki fotoğraf karesi kadar titizlikle işlenmiş.
Belgesel Hassasiyeti: Yönetmenin Above and Below’dan gelen gözlemci sabrı burada da kendini gösteriyor. Film, olay örgüsünü aceleye getirmek yerine şişelerin üzerindeki yansımalara, odadaki toz zerrelerine ve Drowak’ın hırıltılı nefesine odaklanarak 127 dakikalık bir meditatif deneyim sunuyor.
Bürokrasinin Kazara Yarattığı Şiir
Filmin motoru, absürt bir devlet müdahalesi: Drowak, dairesinde kalmaya devam edebilmek için hükümetin zorunlu kıldığı bir yaratıcı yazarlık kursuna katılmak zorundadır. Bu noktada devreye, iyimserlik abidesi öğrencisi Lena (Luna Wedler) girer.
“Bürokrasi, bazen kırık dökük insanları güzellik üretmeye zorlayarak kazara bir mucize yaratabilir mi?”
Film, bu sorunun etrafında dönerken trajikomedi ile sürrealizm arasındaki o ince çizgide dans ediyor. Lars Eidinger‘in canlandırdığı soğuk bürokrat tiplemesi, sanatı bir “çıktı” olarak talep ederken, Drowak’ın bu dayatmaya karşı direnişi ironik bir şekilde gerçek bir şiire dönüşüyor.
2026 Trendi: Yalnızlığın Estetize Edilmesi
2026 yılı itibarıyla Avrupa sanat sinemasında yükselen bir trendi gözlemliyoruz: Sosyal hizmetlerin ve devlet müdahalesinin sürrealist bir komedi unsuru olarak işlenmesi. Mr. Drowak?, bu trendin en kristalize örneği.
-
Toplumsal Yansıma: Film, modern kentlerdeki yalnızlık epidemisine ve yaşlanan nüfusa dair politik bir eleştiri getirmek yerine, bu durumu estetik bir “yıkım güzelliği” olarak sunuyor.
-
İzleyici Deneyimi: Seyirci, Drowak’ın sefaletini izlerken acıma hissiyle değil, görsel bir hazla sarmalanıyor. Siyah-beyazın yarattığı o kültürel prestij duygusu, ağır tempoyu ve minimal olay örgüsünü tolere edilebilir, hatta arzulanan bir duruma getiriyor.
Galeriye Layık Bir İnziva
“You Believe in Angels, Mr. Drowak?”, anlatısal ivmeden ziyade görsel hassasiyetiyle puan topluyor. Nicolas Steiner, belgeselci titizliğini kurgunun özgürlüğüyle birleştirerek, yalnızlığı bir müze parçasına dönüştürmüş.
Neden İzlemelisiniz? Eğer brütalist estetiğe tutkunsanız, geniş açılı lenslerin yarattığı o hafif bükülmüş dünyada kaybolmak istiyorsanız ve Jean-Pierre Jeunet tarzı bir absürtlüğün sosyal hizmetler departmanına uyarlandığını hayal edebiliyorsanız, bu film sizin için biçilmiş kaftan.
