Karimah Ashadu’nun “Tendered” Sergisi ve Berlinale Yolculuğu

Londra’nın kuzeyindeki Camden Art Centre’ın gri duvarları arasında bir süredir sessiz ama derinden bir gürültü yükseliyor. Bu, sadece bir serginin değil, Nijeryalı sanatçı Karimah Ashadu’nun merceğinden süzülen emeğin ve erkekliğin ritmik sesi. 15 Şubat’ta 76. Berlinale kapsamında Berlin’deki Silent Green’de prömiyerini yapacak olan son filmi MUSCLE (2025), Apartman No:26’nın Kazan Dairesi’nde bugünlerde en çok konuşulan yapımlar arasında. Buhar borularının arasından süzülen bu duman, bizi Lagos’un gecekondu mahallelerindeki vücut geliştirme salonlarından, sömürge sonrası bağımsızlık sancılarına kadar uzanan tekinsiz bir yolculuğa çıkarıyor.

Neden bu içeriği okumalısınız? Çünkü Ashadu, siyahi erkek bedenini sadece bir estetik obje olarak değil, bir disiplin, arzu ve sınıf mücadelesi deposu olarak yeniden tanımlıyor. Eğer sinemanın bedensel bir deneyime, kameranın ise bir dokunma duyusuna dönüştüğü o eşikte durmak istiyorsanız, bu katın havası tam size göre.

Kazan Dairesi: “MUSCLE” ve Bedenin Emeği

Ashadu’nun lensi, Lagos’taki derme çatma spor salonlarında ter döken erkeklerin üzerinde hipnotik bir şekilde geziniyor. MUSCLE, alışılagelmiş bir belgesel değil; aksine, izleyiciyi hem kendine çeken hem de hafifçe iten bir yakın plan şöleni. Yönetmen, vücut geliştirmeyi sadece kas kütlesi artırmak değil, bir sosyal inşa süreci olarak ele alıyor.

Bu katın makineleri çalışırken Ashadu’nun vurguladığı gibi: Beden, bir emek sahasıdır. Filmde gördüğümüz o şişkin damarlar ve gerilmiş deri, sadece fiziksel bir güç gösterisi değil, aynı zamanda küresel kuzey ile güney arasındaki ekonomik eşitsizliklerin ve patriyarkanın fiziksel bir dışavurumu. Berlin’in yeraltı enerjisiyle birleşecek olan bu 20 dakikalık deneyim, Berlinale 2026’nın en fiziksel anlarından biri olmaya aday.

Londra’dan Berlin’e Bir Kimlik Köprüsü

Camden Art Centre’daki “Tendered” sergisi, Ashadu’nun UK’deki ilk kurumsal solo şovu olması bakımından tarihi bir öneme sahip. Serginin ismi hem bir etin yumuşaklığına hem de bir ihale sürecindeki paraya atıfta bulunarak, sanatçının çok katmanlı dünyasını özetliyor.

• King of Boys (2015): Bir mezbahadaki emeğin ham hali.

• Cowboy (2022): Siyah tarihinin sembolizmle harmanlandığı, deniz kıyısında bir otonomi arayışı.

• MUSCLE (2025): Erkekliğin bir performans olarak sergilendiği, kırılgan ama sert bir portre.

Çatı Katı Değil, Heykelin Dili: Su Torbaları ve Markalar

Sergide sadece hareketli görüntüler yok; Ashadu’nun anlatısı Kazan Dairesi’nden çıkıp mekanın geneline yayılıyor. Lagos’taki vücut geliştiricilerin kullandığı su torbalarının cam replikaları ve spor markalarının logolarıyla kaplı sandalyeler, küreselleşmenin mikro-kültürler üzerindeki etkisini fısıldıyor. Sanatçı, bu objelerle marka tutkusunun ve taklit kültürünün, sınıf atlama arzusundaki rolünü sorguluyor. Londra’da sergiyi gezenler, Berlin’deki gösterimden önce bu nesnelerle kurdukları bağ sayesinde filmin katmanlarını daha derin bir perspektifle okuyabiliyorlar.

Editörün Notu: Karimah Ashadu, kamerayı bedenine bağlayarak başladığı bu yolculukta şimdi başkalarının bedenindeki hikayeleri, bir cerrah titizliğiyle ama bir şairin şefkatiyle izleyiciye sunuyor.

Kazan dairesinde bugünlük basınç bu kadar; Ashadu’nun yarattığı o şefkatli gerginlik şimdi Berlin sokaklarına sızmaya hazırlanıyor.