Londra’nın kalbinde, City’nin o ağırbaşlı silüeti altında bir şeyler homurdanıyor. Guildhall Art Gallery, Şubat sonu itibarıyla şehrin damarlarında dolaşan o tekinsiz, metalik ve bir o kadar da tanıdık ruhu ağırlamaya hazırlanıyor. Jock McFadyen’ın devasa tuvalleri ve The Pogues’un o meşhur Fairytale of New York’unun mimarlarından Jem Finer’ın ürpertici ses kayıtları, bizi alışık olduğumuz “Tube” yolculuğunun çok ötesine, bir şehirlinin kolektif hafızasındaki o loş köşelere davet ediyor. Bu katın havası biraz ağır, biraz rutubetli ama bir o kadar da gerçek. Eğer Londra’nın sadece parıltılı vitrinlerini değil, o vitrinlerin altındaki devasa makine dairesini merak ediyorsanız; bu sergi tam olarak sizin durağınız.
Sokak: Central Line’dan Yüzeye Çıkan Hayaletler
Apartmanımızın Sokak kısmında bu hafta, Londra ulaşımının o karakteristik gıcırtıları yankılanıyor. Underground (and Surface) sergisi, McFadyen’ın 90’lı yıllardaki ikonik metro resimlerini günümüze taşıyor, ancak bu kez yanına sarsıcı bir işitsel katman ekliyor. İki metreyi bulan tablolarda insan yok; sadece boş platformlar, grafiti kaplı duvarlar, borular, kablolar ve o meşhur sarı ışıkların çiğliği var.
Jem Finer’ın Northern ve Central hatlarından aldığı saha kayıtları, resimlere eşlik ederken adeta mekanı yaşayan bir organizmaya dönüştürüyor. Sergiden çıkıp metroya bindiğinizde, o her gün duyduğunuz metalik sürtünme sesinin artık bir müzik olduğunu fark etmeniz kaçınılmaz.
Teras: Kısa Haberler ve Sanat Fısıltıları
Teras katında rüzgar sert esiyor ama haberler taze. Londra sanat sahnesinde bu hafta en çok konuşulan başlıkları ajandanıza iliştirin:
-
Sergi Künyesi: Jock McFadyen ve Jem Finer: Underground (and Surface).
-
Mekan: Guildhall Art Gallery.
-
Tarih: 27 Şubat – 20 Eylül 2026.
-
Giriş: “Pay what you can” (Gönlünden ne koparsa) sistemiyle her bütçeye açık.
-
Günün Dedikodusu: David Hockney sevenler hazır olsun; Mart ayında Serpentine’e ücretsiz bir Hockney sergisi geliyor. Detaylar yakında balkonda!
“İçimizde Attıklarımız” ve Bir Şehir Kabusu
Bu sergi için Kazan Dairesi’nden dumanlar yükseliyor dememiz boşuna değil. McFadyen’ın “Bank” istasyonunu adeta erittiği, tanıdık olanı tekinsiz bir karmaşaya dönüştürdüğü o anlar, tam olarak “içimizde attıklarımız” tadında bir huzursuzluk barındırıyor. Şehrin altındaki o klostrofobik dünya ile Walthamstow’daki açık gökyüzü arasındaki kontrast, modern insanın sıkışmışlığını anlatıyor.
“Her gün bindiğimiz o vagonlarda ne kadar çok şeyi görmezden geliyoruz? Rayların, boruların ve o mekanik inlemelerin aslında şehrin gerçek dili olduğunu hiç düşündünüz mü?” — Jock McFadyen
Bu sergi bir “New York Masalı” değil, Londra’nın ta kendisi olan bir “Ateşli Rüya”. Eğer metalin metale değdiği o sızıyı hissetmek isterseniz, Guildhall’da bir durak mola verin.
