Apartman No:26 olarak bu kez Berlin katından kısa bir “komşu ziyareti” yapıp Düsseldorf’un prestijli galeri bölgesi Sies + Höke’ye uzanıyoruz. Karşımızda sadece bir sergi değil; ışığın kendisini bir nesne ya da motif olarak değil, dünyayı algılamamızı sağlayan asıl “medyum” olarak ele alan sarsıcı bir seçki var: “No Light No Light”. Sergi, ışığın fiziksel varlığından imgesel yapısına uzanan o ince çizgiyi takip ederken; bizi enerjik dürtülerin, atmosferik koşulların ve soyut sistemlerin içine hapsediyor. Eğer siz de ışığın sadece karanlığı kovmak için değil, formları ve boşlukları bizzat “yaratmak” için orada olduğunu düşünenlerdenseniz, bu seçki zihninizdeki pencereleri sonuna kadar açacak. Görmenin sadece gözle değil, mekân ve yoğunlukla kurulan bir ilişki olduğunu hatırlamak için Sies + Höke’nin koridorlarında bu ay bambaşka bir enerji akıyor. 16 Ocak’ta kapılarını açan bu sergi, 28 Şubat 2026’ya kadar sürecek olan bir algı manifestosu niteliğinde.
Görmenin Koşulları: Bir Fenomen Olarak Işık
No Light No Light sergisinin temelinde, görme eyleminin kendisine dair radikal bir sorgulama yatıyor. Sergi, ışığı bir şeyi aydınlatan dışsal bir unsur olarak değil; mekânsal farkındalığı ve görsel bilgiyi inşa eden birincil yapı taşı olarak konumlandırıyor. Düsseldorf’un sanat tarihindeki o meşhur Zero akımının öncüleri Heinz Mack ve Otto Piene gibi isimlerin de seçkide yer alması tesadüf değil. Onlar için ışık, tuvalin üzerindeki bir boya lekesi değil, mekânın içinde titreşen, durağanlığı bozan ve izleyiciyi eserin bir parçası haline getiren enerjik bir dürtüdür. Kazan dairesindeki o loş ama kararlı ışığın, makine dairesindeki her bir vidayı nasıl farklı birer heykele dönüştürdüğünü düşünün; işte bu sergi, o dönüşümün felsefi bir dökümü gibi.
Sergide ışık, yalnızca formu ortaya çıkarmıyor; formun bizzat nasıl kavrandığını şekillendiriyor. Hans Hartung’un enerjik jestleri ile Véronique Joumard’ın ışıkla kurduğu deneysel diyalog, izleyiciyi yoğunluk ve süreklilik alanlarının tam merkezine yerleştiriyor. Işığın fiziksel bir mevcudiyetten, maddi olmayan ama hissedilen bir yapıya evrilmesi, galerinin her köşesinde farklı bir atmosferik koşul yaratıyor.
Devlerin Diyaloğu: Richter’den Bridget Riley’e
Seçki, modern ve çağdaş sanat tarihinin en güçlü isimlerini bir araya getirerek ışığın farklı disiplinlerdeki yansımalarını izliyor. Gerhard Richter’in o meşhur, neredeyse matematiksel bir kesinlik ve fluluk arasındaki dengeyi kuran ışık oyunları, Bridget Riley’nin gözü ve beyni zorlayan optik illüzyonlarıyla karşı karşıya geliyor. Riley’nin çizgilerinde ışık, statik bir yüzeyden fırlayıp hareket eden bir sisteme dönüşürken; Thomas Ruff’ın dijital ve teknik müdahaleleri, ışığın teknolojik bir veri olarak nasıl işlendiğini gözler önüne seriyor.
Tatsuo Miyajima’nın dijital sayaçları, zamanı ve ışığı birer sayısal değer olarak odaya yayarken; Leiko Ikemura’nın daha puslu ve şiirsel yaklaşımı, alacakaranlığın o tekinsiz güzelliğini hatırlatıyor. Raphael Hefti’nin malzeme odaklı araştırmaları ise ışığın cam ve metal üzerindeki kimyasal tepkimelerini birer sanat eserine dönüştürüyor. Her bir eser, izleyiciye “Görmek için ne kadar ışığa ihtiyacımız var?” sorusunu sordururken, ışığın yokluğunun da aslında görsel bir bilgi taşıdığını kanıtlıyor.
Sergi Ajandası ve Detaylar
Bu sergi, Düsseldorf’un kış durağanlığında zihinsel bir uyanış arayanlar için kaçırılmaması gereken bir durak. Seçkinin gücü, ışığı sadece bir “konu” olarak değil, bir “varoluş biçimi” olarak sunmasında yatıyor.
-
Sergi Adı: No Light No Light
-
Mekân: Sies + Höke, Düsseldorf
-
Tarih: 28 Şubat 2026 tarihine kadar
-
Katılımcı Sanatçılar: Hans Hartung, Raphael Hefti, Leiko Ikemura, Véronique Joumard, Heinz Mack, Tatsuo Miyajima, Otto Piene, Gerhard Richter, Bridget Riley, Thomas Ruff ve diğerleri.
Apartman No:26’nın bu katından ayrılmadan önce, ışığın açısını değiştirerek bu eserlerin nasıl “yeniden doğduğuna” tanıklık edin. Unutmayın, en karanlık köşede bile ışık, görmenin koşullarını yeniden yazmaya devam eder.
