Londra’nın Bermondsey bölgesindeki o geniş, post-endüstriyel galeriler bu şubat ayında alışılmadık bir frekans yayıyor. Apartman No:26’nın Londra katında, dışarıdaki melankolik yağmurun sesi yerini metalin, ışığın ve dijital rüyaların uğultusuna bırakıyor. White Cube Bermondsey, WangShui’nin “Night Signal” (Gece Sinyali) başlıklı sergisiyle bizi bilincin, teknolojinin ve kadim rüya ritüellerinin iç içe geçtiği bir “eşik” bölgesine davet ediyor. Burada resim, sadece bir görüntü değil; ışıkla, hareketle ve izleyicinin varlığıyla sürekli kalibre edilen canlı bir alan. WangShui, rüyaları sadece kişisel fanteziler olarak değil, tıpkı makine öğrenimi gibi veri işleyen, kalıpları tanıyan ve duyuları yeniden organize eden jeneratif bir sistem olarak ele alıyor. Eğer siz de teknolojinin ruhsuz bir dış güç değil, varoluşumuzun bir parçası olduğunu düşünenlerdenseniz, bu katın yansıttığı sinyaller zihninizde yeni pencereler açacak.
Alüminyum ve Simya: Makine Görüsüyle Tenin Teması
WangShui’nin “Night Signal” için seçtiği yüzeyler, günümüzün dokunmatik ekranlarını ve sensör arayüzlerini anımsatan alüminyum panellerden oluşuyor. Ancak sanatçı, bu endüstriyel soğukluğu zımpara kağıdı ve dişçi aletleri gibi hassas araçlarla işleyerek onu “insancıllaştırıyor”. Bu emek yoğun süreçte, elin sezgisi dijital araçların keskinliğiyle birleşiyor.
-
Arayüz Olarak Resim: Paneller, üzerine dökülen ışığı emip yansıtırken, izleyici hareket ettikçe görüntü de değişiyor. Bu, algının sabit olmadığını, her an yeniden yapılandığını hatırlatan bir deneyim.
-
Alkimyasal Katmanlar: Şeffaf mürekkep ve yağlı boya katmanları, metal yüzeyden elle oyulmuş rölyeflerin arasından süzülüyor. Sonuç ne tam bir heykel ne de geleneksel bir resim; her ikisinin arasında asılı kalan bir “atmosfer”.
Ekvador’dan Bermondsey’e: Rüya Konseyleri ve Direniş
Sanatçının 2025 baharında Ekvador Amazonları’na yaptığı yolculuk, serginin kavramsal omurgasını oluşturuyor. Yerli toplulukların sabahları bir araya gelip rüyalarını yorumlayarak hayatlarına yön vermesi, WangShui’ye şu soruyu sorduruyor: Rüyalarımız bize mevcut çıkmazlarımız hakkında ne söyleyebilir?
Serginin merkezindeki “Myelin Sheath” (2026) adlı eser, asidik bir sisin içinden çıkan koyu mor bir sinek kuşunu betimliyor. Kuşun etrafını saran, Çekoslovakya kökenli anti-tank engelleri olan “Çek kirpileri” (Czech hedgehogs), burada birer direnç sembolüne dönüşüyor. Geometrik bir koruma kalkanı gibi kuşun etrafında spiraller çizen bu formlar, tıpkı bir nöronun miyelin kılıfı gibi yalıtkan ve koruyucu bir görev üstleniyor.
Parallaks ve Algısal Ayarlanma
Sergi boyunca karşımıza çıkan devasa ölçekli eserler, izleyiciyi yavaşlamaya ve bakışını keskinleştirmeye zorluyor. “Holding Pattern” (2026) gibi işlerde, metal üzerine işlenmiş markalamalar izleyici hareket ettikçe belirip kayboluyor. Bu durum, bilginin ancak belirli bir açıdan ve belirli bir “frekansta” yakalanabileceği fikrini savunuyor.
“I am this place, and this place is terrible” (2026) adlı eser ise bir “psişik portre” olarak galerinin tavanından sarkıyor. Çelik tellerle asılan ve meşalelerle yakılmış camdan oluşan bu parça, bir bayrak gibi dalgalanırken ışığı kırıyor ve arkasındaki duvara zayıf gölgeler düşürüyor. Bu, WangShui’nin dünyasında ışığın hem bir malzeme hem de bir yapısal güç olarak nasıl çalıştığının en somut örneği.
Sergi Bilgileri:
-
Sanatçı: WangShui
-
Sergi Adı: Night Signal
-
Mekan: White Cube, Bermondsey, Londra
-
Tarih: 11 Şubat – 29 Mart 2026
-
Öne Çıkan Eserler: Myelin Sheath, Indifferent Darkness, Holding Pattern.
WangShui’nin bu sergisindeki görsel dil, bilimkurgu sinemasındaki “makine-insan” hibritleşmesini andırsa da, sunduğu duygu çok daha kadim ve organik. Teknoloji burada bir düşman değil, rüyalarımızın modern bir lehçesi.
