Cennetten Gelen Belirsiz Havadisler: Anna Tuori’nin Berlin Katındaki Puslu Dünyası

Berlin’in o meşhur, her an bir şeyler oluyormuş ama gerçek hep bir perdenin arkasındaymış gibi hissettiren puslu sabahlarından birinde, Grolmanstraße’deki Contemporary Fine Arts (CFA) galerisinin kapısını aralıyoruz. Apartman No:26’nın Berlin katında bu hafta pencerelerimiz, Fin sanatçı Anna Tuori’nin “Paradise News” (Cennet Haberleri) başlıklı sergisine açılıyor. 28 Şubat 2026’ya kadar sürecek olan bu seçki, Tuori’nin galerideki ilk kişisel şovu ve bize cennetten pek de alışıldık haberler getirmiyor. Berlin’in o bitmek bilmeyen yeraltı enerjisi ve melankolisiyle kusursuz bir uyum yakalayan bu tablolar, bizi gerçekliğin nerede bittiği ve hayal gücünün nerede başladığına dair tekinsiz bir sorgulamaya davet ediyor. Eğer siz de hayatın net cevaplar yerine karmaşık sorularla dolu olduğuna inananlardansanız, bu katın puslu havası zihninizde yeni pencereler açacak.

Tuori’nin Helsinki’den Berlin’e taşıdığı bu dünyada gerçeklik, üzerine basabileceğiniz sağlam bir zemin değil; aksine her an kırılabilecek, fragmanlardan oluşan, çelişkili bir yapı. Sanatçı, “Gerçeklik nasıl algılanır?” sorusunun peşine düşerken, bunu rasyonel bir açıklamayla değil, paradoksları ve belirsizliği kabul ederek yapıyor. Tuvallerine baktığınızda neresinin ham bez, neresinin imge olduğunu ayırt etmekte zorlanıyorsunuz. Getting the Wind Back gibi eserlerde bu algısal belirsizlik doruk noktasına ulaşıyor: Bir pencereden dışarı mı bakıyoruz, yoksa bir iç mekânın derinliklerine mi? Normalde bir şeyleri gizlemesi gereken perdeler burada şeffaflaşıyor, yüzey ve derinlik birbirinin içine geçiyor. Bu görsel oyunlar, apartmanımızın koridorlarında yürürken bazen bir kapının hem açık hem de kapalı görünmesi gibi zihinsel bir illüzyon yaratıyor.

Sanatçının tekniği de bu ikili yapıyı destekliyor. Neredeyse uçucu, şeffaf akrilik katmanlar, yağlı boyanın o yoğun ve bedensel dokusuyla yan yana geliyor. Akışkan, sulu anlar ile maddenin ağır varlığı tuval üzerinde çarpışıyor. Tuori için boyamak, tıpkı yaşamın kendisi gibi formal, duygusal ve dışavurumcu seviyelerin aynı anda işlediği açık bir alan. Fırça darbeleri hem bir kararlılığın hem de bir tereddüdün izini taşıyor; tıpkı bir rüyanın hatırlanan ve unutulan kısımları gibi. Bu katmanlı yapı, içerilerde biriken o yoğun varoluşsal sancının, fırça darbeleriyle estetik birer havadise dönüşmüş hali gibi hissettiriyor.

Sergideki işler, aynı zamanda klasik still life ve memento mori gelenekleriyle de ince bir diyalog kuruyor. Smell of Green adlı eserde, bir köşeye ilişmiş yorgun bir iskeletin yemyeşil sarmaşıklarla sarmalandığını görüyoruz. İskelet yaşamın geçiciliğini fısıldarken, her daim yeşil kalan sarmaşık sürekliliği ve direnci temsil ediyor. The Milk Train Doesn’t Stop Here Anymore eserinde ise durum biraz daha sarsıcı: Baş aşağı asılmış kanayan bir inek imgesi, bizi kırılganlık ve maruz kalmışlık üzerine düşünmeye zorluyor. Tuori, bu sert imgeleri bile öyle bir görsel dille sunuyor ki, yaşam ve ölüm arasındaki o gerilim hiçbir zaman tam olarak çözülmüyor, aksine izleyiciyi bir tanıdıklık ve yabancılaşma sarmalına sokuyor. Mental Hospitals serisindeki o güvenli görünen ev ortamlarının içine sızan tekinsizlik, adeta bilinçaltımızın birer yansıması gibi karşımızda duruyor.

Anna Tuori’nin “Paradise News” sergisi, algımızın ne kadar parçalı ve duruma göre değişen bir yapı olduğunu hatırlatıyor. Berlin’in bu karakteristik galerisinde, cennetten gelen bu puslu haberleri okurken aslında kendi içsel manzaranıza bakıyorsunuz.