C/O Berlin, 2026 yılının bu ilk günlerinde, çağdaş sanatın ekolojiyle kurduğu o girift ve sancılı bağı “After Nature. Ulrike Crespo Photography Prize” sergisiyle mercek altına alıyor. Küresel iklim krizinin ve kontrolsüz kapitalizmin ekosistemler üzerindeki geri döndürülemez etkilerinin gölgesinde şekillenen bu seçki, doğanın artık doğal bir sığınak olmaktan çıkıp tamamen insan eylemleriyle yoğrulduğu bir dönemi belgeliyor. Crespo Vakfı iş birliğiyle hayata geçen bu ödül, ismini fotoğrafçı Ulrike Crespo’dan alırken, lens tabanlı medyanın günümüzün değişen ekolojilerine nasıl yanıt verdiğini sorgulayan derinlikli bir platform sunuyor. Sanat dünyası için bu buluşma, geleneksel manzara fotoğrafçılığının çok ötesinde; doğanın sosyal ve politik bir inşa olarak yeniden tanımlandığı radikal bir duruşu temsil ediyor.
Ödülün ilk kazananlarından Lisa Barnard, felsefeci Thomas Nagel’in o meşhur “Bir Yarasa Olmak Nasıl Bir Şeydir?” sorusunu çıkış noktası yaparak, teknolojinin insan algısını nasıl dönüştürdüğünü sarsıcı bir dille sorguluyor. Barnard, hayvan bilinci ile otonom araç teknolojileri arasındaki beklenmedik bağları kurarken, ekolokasyon kavramını modern dünyanın görme biçimleriyle çarpıştırıyor. Lityum madenciliğinden nükleer test sahalarına uzanan projesi, teknolojik ilerlemenin ekolojik maliyetini ve felsefi boyutlarını gözler önüne seren disiplinlerarası bir yolculuk niteliği taşıyor. Çok çeşitli görüntü oluşturma süreçlerini bir arada kullanan sanatçı, bizi çevremizle kurduğumuz ilişkinin teknolojik gözle nasıl yeniden kurgulandığını düşünmeye davet ediyor.
Ekvadorlu sanatçı Isadora Romero ise odağını tropikal yağmur ormanlarının kalbine çevirerek, insan ve doğa birlikteliğinin hafızasını yeniden canlandırıyor. Üç farklı vaka çalışması üzerinden ormanla birlikte yaşamanın geçmişini ve geleceğini inceleyen Romero, bölgeye yönelik sömürgeci bakış açısını yıkan bir anlatı inşa ediyor. Klasik belgesel dilini organik materyaller ve deneysel banyo süreçleriyle birleştiren sanatçı, ormanın ruhunu fiziksel olarak yapıtlarına dahil ederek izleyiciyi yaşayan bir ekosistemin parçası kılıyor. Bilim insanları ve yerel topluluklarla kurduğu kolektif diyaloglar; ormanın sadece manevi değil, aynı zamanda politik ve dirençli bir yaşam biçimi olduğunu kanıtlayan katmanlı bir hikaye sunuyor.
Antroposen, yani İnsan Çağı olarak adlandırılan bu kritik eşikte, C/O Berlin’deki bu sergi fotoğrafın sadece bir tanık değil, aynı zamanda aktif bir ekolojik müdahale aracı olduğunu gösteriyor. Lisa Barnard’ın teknolojik sorgulamalarıyla Isadora Romero’nun antikolonyal doğa anlatıları, sergi alanında birbirini besleyen iki farklı damar olarak birleşiyor. Bu vizyoner ödül ve beraberindeki sergi, doğayı “dışarıda” uzak bir yer olarak görme yanılsamasından bizi kurtarırken; her eylemimizle, her bakışımızla yeniden şekillendirdiğimiz bu “ortak alanın” ne kadar kırılgan ve bir o kadar da kıymetli olduğunu hatırlatıyor.
