“Herhangi biri, herhangi bir yerde, bir mikrofonun başına geçip spot ışıklarının altında durduğunda, bir hikâye anlatmak, kendi hikâyesini anlatmak niyetiyle… Bundan sonra gelen her şey, kaçınılmaz olarak, bir tür kurgu olacaktır. Tabii ki müzik hariç.”
Simon Parkes’ın çok satan anı kitabı ‘Live at the Brixton Academy’den alınan bu vurucu alıntı, “Brixton Calling” adlı oyunun ruhunu özetliyor. Olivier Ödülü’ne aday gösterilen ‘Cruise’ filminin yönetmeni Bronagh Lagan’ın yönetmen koltuğunda oturduğu bu eser, seyircileri müziğin ve anıların çarpıştığı bir dünyaya davet ediyor.
£1’e Satın Alınan Bir Hayalin Gerçek Hikayesi
Alex Urwin tarafından kaleme alınan “Brixton Calling”, 1983 yılında, sadece 1 sterline terk edilmiş bir sinema salonu satın alan 23 yaşındaki bir gencin inanılmaz gerçek hikayesini anlatıyor. Bu genç, mekana Akademi adını verir ve orayı her şeyi değiştiren, efsanevi bir müzik mekanına dönüştürür. Oyun, bu efsanevi mekanın ünlü ön kapısından sadece 15 dakika uzaklıktaki Southwark Playhouse’da ilk kez sahnede hayat buluyor.
Reggae, punk, rock ve rave’den oluşan elektrikli bir canlı müzik eşliğinde sahnelenen oyun, izleyicileri 80’lerin Londra’sının o asi ve enerjik atmosferine çekiyor. Eser, sadece bir mekanın değil, aynı zamanda o mekanı var eden müziğin ve ruhun hikayesini de anlatıyor.
Eleştirmenlerden büyük övgüler toplayan oyun, “İnanılmaz derecede bulaşıcı” (The Guardian), “bulaşıcı bir çekiciliğe ve kendinden emin bir küstahlığa sahip” (The Standard) ve “Heyecan Verici” (Mola) gibi yorumlar aldı. Ayrıca, bu sezon 9 Fringe Tiyatro Ödülü’ne aday gösterilerek en çok aday gösterilen oyun unvanını da kazandı.
