📍 Spore House, Berlin
📅 26 Eylül 2025 – 29 Mart 2026
👩🎨 Küratörler: Antonia Alampi & Francesca Schweiger
Berlin’in kalbinde, Spore Initiative’in ev sahipliği yaptığı “Welto and the Sacred Bush”, ziyaretçileri bir Karayip bahçesinin hayali içinde dolaşmaya davet ediyor. Bu sergi, birebir bir bahçeyi kopyalamak yerine, yerli ve diasporik kozmolojiler, ataların bitki bilgeliği ve katılımcı estetikler üzerinden, dayanışma ve iyileşme pratiklerini ortaya koyuyor.
Sergiye girişte Martinik merkezli Permactivie topluluğunu konu alan kısa film Permactivie (2025) karşılıyor. Permakültürü bir karşılıklı dayanışma süreci olarak ele alan bu gençlik odaklı organizasyon, gıda yetiştirmeyi yalnızca bir tarımsal faaliyet değil, ekolojik kriz karşısında birlikte yaşama ve direnç pratiği olarak sunuyor.
Bitkilerden Hafıza ve Direniş
Sanatçı Annalee Davis’in A Recuperative Gesture (2025) adlı işi, Martinik’in kuzeybatı kıyısından toplanan bitki örneklerini bir herbaryum halinde sergiliyor. Bu botanik arşiv, mavi bezelyeden deniz adası pamuğuna kadar koloniyal geçmişin izlerini taşıyan flora üzerinden, şeker kamışı gibi sömürgeci plantasyon ekonomilerinin yarattığı tahribatı görünür kılıyor.
Aurélie Derard ve Mawongany’nin Mycelionaires ile ürettiği San Nou ise bir tür ışıklı laboratuvar-sığınak. Cam bir dolapta yer alan kavanozlar, petri kapları ve organik materyaller, miselyumun çoğalmasına alan açıyor. Burada mantar yalnızca ekolojik bir varlık değil; dayanışma, ağ kurma ve yeniden doğuşun metaforu haline geliyor.
Kolektif Hafıza ve Katılım
Galerinin merkezinde Isambert Duriveau’nun Fidji Pawol (2025) adlı çizimi, Karayiplerdeki kolektif tarım geleneği Lasotè’yi yüceltiyor: cesaret, aile, alçakgönüllülük ve sevgi değerleriyle. Ziyaretçiler, yere çizilmiş kara tahtaya kendi düşüncelerini yazmaya davet ediliyor. “Kendi ekosisteminizde kimler koruyucu?” sorusu ise mekânı bir diyalog alanına dönüştürüyor.
Serginin sonuna doğru yine Davis’in Be Soft (2023–24) işi karşılıyor. Bitki motifleriyle işlenmiş tekstil, yumuşaklığın ve kırılganlığın aslında direnişin sessiz bir biçimi olabileceğini hatırlatıyor. Metinlerin alçak seviyelerde yazılması ise ziyaretçiyi eğilmeye, çömelmeye zorluyor — tıpkı bir bahçeyi özenle işlerken olduğu gibi.
Karayiplerden Berlin’e Bir Bahçe
Spore Initiative ve Permactivie işbirliğiyle gerçekleşen sergi; Annalee Davis, Aurélie Derard, Mawongany, Guy Gabon, Florence Lazar, Françoise Dô, Isambert Duriveau ve Martinikli çocukların çalışmalarını bir araya getiriyor.
“Welto and the Sacred Bush”, ekolojik yıkım çağında bize bitkilerin bilgelik taşıdığını, bu bilgeliğin de özgürleştirici bir gelecek için yol gösterici olabileceğini hatırlatıyor.
