Apple TV+ ekranlarına gelen “Unconditional”, kızı Gali’nin (Ronn Talia Lynne) Moskova’da tutuklanmasının ardından Rusya’nın yozlaşmış ve çetrefilli hapishane sisteminin karanlık labirentlerinde kaybolmasıyla, onu bulmaya ant içen bir anne olan Orna Levy’nin (Liraz Chamami) hikayesini anlatıyor. Dizi, sıradan bir kurtarma operasyonundan çok daha fazlasını vadederek, bir ebeveynin çocuğunu korumak için ne kadar ileri gidebileceğini ve bu süreçte hangi ahlaki çizgileri aşabileceğini sorguluyor.
Dizi sorumluları Adam Bizanski ve Dana Idisis, hikayeyi sadece yönlendirmekle kalmayıp her bölümde üzerine koyarak ilerleyen, sürprizlerle dolu, çarpıcı bir gerilim inşa etmişler. Soluk renk paleti ve sinirleri geren müzikleriyle Unconditional, hem aksiyon sahnelerinde hem de duygusal kırılma anlarında kalp atışlarınızı hızlandırmayı başarıyor.
Alışıldık Bir Tema, Beklenmedik Çelişkiler
Bir annenin çocuğu için duyduğu koşulsuz sevgi televizyon dünyası için yeni bir bölge sayılmaz. Doğal olarak Unconditional da zaman zaman bu türün standart klişelerine düşmekten kurtulamıyor. Örneğin; Rus oligarklarının, Hint polisinin ve İsrail ajanlarının çözemediği bir düğümü Orna’nın nasıl tek başına çözebildiği sorusu havada kalıyor. Televizyonda tanınan bir figür haline gelmesi bir nebze açıklansa da, inandırıcılık sınırlarını zorladığı bir gerçek.
Bu inandırıcılık sorunu, özellikle Orna’nın kendi içsel çelişkileriyle daha da belirginleşiyor. Dizi boyunca Orna, hayatın onu sadece sürüklediğinden ve olaylar üzerinde hiçbir etkisi olmadığından endişe eden pasif bir karakter profili çiziyor. Hatta sarsıcı bir flashback sahnesinde kızı Gali de onun bu eylemsizliğini yüzüne vuruyor. Ancak izlediğimiz Orna; devlet yetkililerine, medya patronlarına, ajanlara ve mafyaya kafa tutan, yalanları saniyesinde sezip harekete geçen durdurulamaz bir güç. Yıllarca eylemsiz kalmış bir kadının bir anda bu kadar keskin becerilere sahip olması, dizinin açıklamakta zorlandığı bir boşluk yaratıyor. Kriz anında hızır gibi yetişen eski istihbaratçı ve PR uzmanı arkadaşları da olay örgüsü için fazlasıyla kullanışlı dursa da, hikayenin temposu içinde sırıtmıyorlar.
“Taken” Sendromunu Aşmak: İntikamdan Öte Bir Yüzleşme
Tüm bu mantık hatalarına takılmamak en iyisi; zira televizyon ve sinema dünyası, ailesini korumak için dağları yerinden oynatan ebeveynlerin hikayeleriyle dolu. Bu başlı başına bir alt tür. Ancak Unconditional‘ı muadillerinden ayıran ve kusurlarını görünmez kılan şey, ahlaki meseleleri ele alış biçimi.
Bu türün akla ilk gelen örneklerinden biri şüphesiz Liam Neeson’ın 2008 yapımı Taken filmidir. O film, kötü adamların üzerine ilahi bir öfkeyle çökme fantezimizi tatmin etse de, ahlaki bir derinlikten tamamen yoksundur. Neeson’ın karakteri kızını kurtarırken, insan ticareti kurbanı diğer tüm genç kadınları çürümeye terk eder ve film bunu en mantıklı hareketmiş gibi sunar. Benzer bir şekilde, Jennifer Garner’lı The Last Thing He Told Me dizisi de izleyiciyi düşünmeye sevk etmeyen, dümdüz bir kahramanlık hikayesidir.
Unconditional ise izleyiciyi uyuşturmak yerine ona meydan okuyor. Orna, başlangıçta kızının masum bir melek olduğuna inansa da, gerçekler gün yüzüne çıktıkça Gali’nin aslında kim olduğunu ve böyle bir insanı yetiştirmenin ne anlama geldiğini sorgulamak zorunda kalıyor. Adından da anlaşılacağı gibi Orna’nın sevgisi sarsılmaz, ancak dizi bittikten çok sonra bile hikayenin yarattığı şok dalgaları ve ahlaki sorular zihninizde yankılanmaya devam ediyor.
Gri Alanlar ve Ahlaki Bulanıklık
Dizi, özellikle -İbranice ve Rusça altyazıları takip ederken- tüm dikkatinizi vermenizi talep eden zeki bir senaryoya sahip. Hikaye, Levy ailesinin İsrailli kimliğini ele alırken didaktik olmaktan kaçınıyor. Gazze veya Batı Şeria’ya değinmeyen, tanımsız bir şimdiki zamanda geçen dizi; zorunlu askerlik, istihbarat topluluğu ve şiddet sarmalı üzerinden derin okumalara imkan tanıyor. Bizanski ve Idisis, hiçbir gruba ahlaki bir üstünlük vermeden, izleyiciyi Orna’nın o imkansız durumunun ve çamurun tam ortasına bırakıyor.
Bu belirsizlik, Rus karakterlerin tasvirinde de devam ediyor. Onlara sadece kötü adam olmaktan öte, eylemlerini karmaşıklaştıran anlamlı arka plan hikayeleri veriliyor. İşin en çarpıcı yanı ise Orna’nın da kızı için ahlaki pusulasını şaşırtacak, son derece tartışmalı kararlar alması. Dizi onu bu yüzden yargılamıyor, ama her şey yolundaymış gibi de davranmıyor.
Sonuç olarak; Unconditional, kusurlarına rağmen cesur ve güçlü bir dizi. İsminin ve ana karakterinin taşıdığı o sarsılmaz eminliğe inat, izleyiciyi rahatsız edici ve düşündürücü sorularla baş başa bırakıyor. Ve dürüst olmak gerekirse, bu durum onu türünün pek çok popüler örneğinden çok daha değerli kılıyor.
