Claude Lelouch’un ellinci yapıtı olan At the End of the Day (Finalement), bir ustanın kariyerinin son demlerinde tüm kuralları yıkarak kaleme aldığı büyüleyici bir müzikal fabl niteliği taşıyor. 2026 yılından geriye dönüp bakıldığında bu film, sadece bir yol hikâyesi değil, dijital kusursuzluktan ve filtrelenmiş yaşamlardan yorgun düşmüş bir neslin “filtresiz gerçeklik” çığlığı olarak yankılanıyor.
Bu çığlığın merkezinde, tüm kariyerini yalanları stratejik birer enstrüman gibi yönetmek üzerine inşa etmiş başarılı avukat Lino Massaro yer alıyor. Ancak yaşadığı bir sağlık krizi sonucu stratejik yalan söyleme yetisini tamamen kaybeden Lino, profesyonel yaşamının konforunu terk ederek Fransa kırsalına doğru savrulduğu içsel bir keşif yolculuğuna çıkıyor. Artık ağzından çıkan her kelime, toplumsal nezaketin süzgecinden geçmeksizin saf ve çıplak hakikati temsil ediyor.
Bu zorunlu dürüstlük hali, Lino’yu elinde trompetiyle rahipten porno yönetmenine kadar uzanan absürt kimliklere büründürürken, filmin anlatı yapısını da doğrusal bir mantıktan koparıp özgür bir caz doğaçlamasına dönüştürüyor. Her durak, kimlik üzerine yeni bir çeşitleme sunarken; bürünülen tüm bu rollerin ortak paydası, kaçınılmaz bir dürüstlük haline geliyor. Lelouch, bu noktada dürüstlüğün sadece bir erdem değil, aynı zamanda yıkıcı bir sosyal felaket olabileceğini de gizlemeden, karakterlerini dev bir orkestranın enstrümanları gibi ustalıkla yönetiyor.
Günümüzün performans odaklı mükemmeliyetçiliğinden ve sosyal medyanın yarattığı o sahte vitrinlerden yılan modern izleyici için Lino’nun bu hastalığı, aslında radikal bir kurtuluşun kapısını aralıyor. Yapay zekânın gerçeği manipüle ettiği ve kusursuzluğun standartlaştığı bir çağda, yalan söyleyememek artık bir zaaf değil, devrimci bir süper güce dönüşüyor. Lelouch’un vizyonunda gerçeklik; mantıksal bir yapıdan ziyade, ancak tüm sosyal koşullanmalar yıkıldığında duyulabilen müzikal bir kurgu olarak karşılık buluyor.
Filmin işitsel dokusunda Ibrahim Maalouf ve Barbara Pravi’nin imzalarının bulunması, bu yolculuğu görsel bir şölenin ötesine taşıyarak ruhu iyileştiren bir senfoniye dönüştürüyor. At the End of the Day, bir adamın kontrolünü kaybetmesini değil, aslında kendi içindeki o özgün müziği çalmaya başlamasını kutluyor. Apartman No:26’nın not defterinde bu film; yapaylığın hüküm sürdüğü bir dünyada güzelce hatalı ve kusurlu olmanın ne kadar özgürleştirici olduğunu hatırlatan, zamansız bir başyapıt olarak yerini alıyor.
