Detroit çıkışlı avant-rock süper grubu Winged Wheel, şarkı yazmıyor; adeta tuvalleri (canvases) boyuyor. Üçüncü albümleri “Desert So Green” (22 Ocak 2026), isimlerinden de anlaşılacağı üzere (“Canvas 11”, “Canvas 2”, “Canvas 8”) müziği pratik bir iş ahlakıyla, her şarkıyı paletlerini yeniden formüle etmek için bir fırsat olarak gören bir sanat eseri gibi ele alıyor.
💫 Eklektik Bir Simya: Altı farklı şehirde yaşayan ve kendi projelerinde (Spray Paint, Water Damage, Matchess) ustalaşmış altı farklı ismin bir araya geldiği bu kolektif, bağımsız müzik ekosisteminin her katmanından besleniyor. Kadrosunda efsanevi Sonic Youth’un davulcusu Steve Shelley’den, Drag City’nin keman büyücüsü Matchess’e (Whitney Johnson) kadar dev isimleri barındıran grup, karmaşık lojistiğine rağmen mucizevi bir yerçekimiyle bir arada duruyor. Bir zamanların tıkır tıkır işleyen motorik makinesi, şimdi çok daha öngörülemez ve esrarengiz bir varlığa dönüşmüş durumda.
🎛️ Rüya Mantığı ve Ses Katmanları: Albümün açılış parçası “Canvas 11”, bilimkurgu synth’leri ve iç içe geçen gitar kalıplarıyla zihninize giden bir ekspres yol inşa ediyor. Ancak beklenen o patlayıcı doruk noktası yerine, bir fırtınanın geri çekilmesi gibi sönümlenerek bizi albümün rüya benzeri mantığına hazırlıyor. “Speed Table” ise 70’lerin Wire riflerini, Shelley’nin yuvarlanan davul vuruşlarıyla birleştirerek parçayı manik bir havadan görkemli bir meditasyona taşıyor.
⚡ Duygusal ve Deneysel Bir Denge: Whitney Johnson’ın vokalleri albümde bir ana şarkıcıdan ziyade bir siluet gibi belirip kayboluyor. “Canvas 8” parçasında Johnson’ın yatıştırıcı sesi, droneların oluşturduğu bir mantar bulutu tarafından yutulurken ortaya Low şarkılarının The Disintegration Loops içinden geçirilmiş hali gibi post-apokaliptik bir atmosfer çıkıyor. Albümün en çarpıcı anlarından biri olan “Beautiful Holy Jewel Home” ise karanlık bir mahzenden yükselen vokalleriyle, adeta yavaşlatılmış bir “Ceremony” gibi kalp atışlarını ele geçiriyor.
🔗 Apartman No:26 Notu:
- Winged Wheel; shoegaze için fazla iğneleyici, krautrock için fazla patlayıcı, post-punk için fazla kozmik ve post-rock için fazla dağınık. Bu “tanımlanamazlık” onların en büyük gücü.
- Steve Shelley’nin Sonic Youth döneminden gelen o karakteristik vuruşları, grubun deneysel yapısını sağlam bir zemine oturtuyor.
- Eğer Sonic Youth‘un yapısal bozumlarını, Low‘un ağırbaşlı hüznünü veya Wire‘ın keskinliğini seviyorsanız, bu albüm sizin için keşfedilmeyi bekleyen dev bir galeri olacak.
